Life at the Bottom: The Worldview That Makes the Underclass

Reviews (See all 39) Write a reviewfor this

• 
  

  ik wou wel eens weten wie bart dewevers favoriete schrijver was en het moet gezegd zijn werk is niet enkel erudiet en goed geschreven maar ook confronterend.
  De inconvenient truth die Dalrymple uitdraagt, is vooral gericht tegen de opvatting dat mensen – hun gedrag, hun denken en hun levenswijze – gedetermineerd zijn door de omstandigheden waarin zij zijn opgegroeid, het soort jeugd dat zij hebben gehad en de kansen die zij hebben gekregen. Daarmee keert Dalrymple zich ook tegen een hulpcult... (show more)

  ik wou wel eens weten wie bart dewevers favoriete schrijver was en het moet gezegd zijn werk is niet enkel erudiet en goed geschreven maar ook confronterend.
  De inconvenient truth die Dalrymple uitdraagt, is vooral gericht tegen de opvatting dat mensen – hun gedrag, hun denken en hun levenswijze – gedetermineerd zijn door de omstandigheden waarin zij zijn opgegroeid, het soort jeugd dat zij hebben gehad en de kansen die zij hebben gekregen. Daarmee keert Dalrymple zich ook tegen een hulpcultuur die ervan uitgaat dat de problematiek van de achterstandswijken uitsluitend moet worden aangepakt door er de materiële leefomstandigheden te verbeteren. In plaats van de bewoners van die wijken als willoze slachtoffers van hun omstandigheden te zien, zouden we ze volgens Dalrymple op hun eigen kunnen en verantwoordelijkheid moeten aanspreken. En als ze verslaafd zijn, moeten we ze niet als zieken benaderen. Het is vooral een moreel en mentaal probleem.

  Er zijn volgens Dalrymple nu eenmaal culturen die niet in hun waarde moeten worden gelaten, maar bijgestuurd en verheven dienen te worden. Dat lukt ons echter niet zo lang ons denken gevangen blijft zitten in egalitarisme en cultuurrelativisme... bepaald controversieel allemaal en er haast geen speld tussne zijn argumentatie te krijgen... (show less)

   

   

  by Facebook-gebruiker on Sep 02, 2009 at 07:45PM

  Already read

  Is this review helpful? yes no
   
• 
  

  Life at the Bottom is not just depressing, it's infuriating. These essays describe the many ways in which people ruin their own lives and those of the people around them.

  There is a glimmer of optimism in the understanding that many of the miserable cases he covers are the authors of their own misfortune - and as such have the power to life themselves out of misery.

  However, that optimism is vastly outweighed by the knowledge that most won't try and many of those who do try will be dragged ... (show more)

  Life at the Bottom is not just depressing, it's infuriating. These essays describe the many ways in which people ruin their own lives and those of the people around them.

  There is a glimmer of optimism in the understanding that many of the miserable cases he covers are the authors of their own misfortune - and as such have the power to life themselves out of misery.

  However, that optimism is vastly outweighed by the knowledge that most won't try and many of those who do try will be dragged back down by inertia, weak will, and the terrible intentions of everyone around them.

  Dalrymple's sporadic levity and wordplay serve as a harsh counterpoint to the gloomy topic he discusses. He provides no real answers, probably because there are none. Certainly none that are politically acceptable.

  Society's infinite tolerance for bad choices has consigned millions of people to the wasteland of underclass life and those that profess to "care" will prevent any attempt to lessen the problem. (show less)

   

   

  by Bernard Darnton on Mar 23, 2009 at 07:51PM

  Already read

  Is this review helpful? yes no
   
• See all reviews
  Write a review