Λευκές Νύχτες...

"Κρατώντας ένα σβυσμένο όνειρο
σφιχτά μέσα στην χούφτα μου,
για χρόνια ονειροπολούσα,
στις λευκές νύχτες της απόγνωσης..

Στα μάτια μου,
δυό δάκρυα έπαιζαν ξυλίκι
και στην στιλπνότητα του καθρέφτη μου,
γλυστρούσαν ολομόναχες
οι επιθυμίες μου..."

Η συνέχεια εκεί...: http://perakis.blogspot.com/2009/12/blog-post.html

ΦΙΛΟΣ

"Φίλος είναι μία λέξη,
μαγική, γεμάτη έλξη
Ομορφιά κι ευαισθησίες
σε γεμίζει με Αξίες!

Φίλος γίνεσαι, γεννιέσαι
και ποτέ σου δεν αρνιέσαι,
ένα απλωμένο χέρι
να σε πάει σ'ένα αστέρι!

Φίλος είναι η ουσία,
της ζωής η πεμπτουσία,
σαν η τρικυμία πιάνει
της ψυχής μας το λιμάνι!"

Νίκος Π. 17-10-01

Σας ευχαριστώ όλες και όλους για τις ευχές σας και την αγάπη σας!!
Καταφέρατε να με συγκινήσετε και να επιβεβαιώσετε γιατί αξίζει κάποιος να έχει φίλους!!

Τούτο το μικρό τρίστιχο, γραμμένο πριν 8 σχεδόν χρόνια, χαρισμένο με αγάπη σε όλες και όλους σας!!

Νίκος Π.

Έτσι μας έμαθαν...

"Έτσι μας έμαθαν..
Να συγκεντρώνουμε αθέατα είδωλα,
πεσμένα φύλλα από δέντρα ανύπαρκτα,
προθέσεις αβέβαιες
και αισθήματα,
που ποτέ δεν μας ανήκαν..

Ήταν σα να'τρεχε η ζωή
κι εμείς ξοπίσω της,
να προσπαθούμε να σπείρουμε
κουκούλια μεταξιού,
μήπως και αλλάξουμε την ασκήμια της..."

Η συνέχεια εκεί: http://perakis.blogspot.com/2008/10/blog-post.html

Tης Νύχτας...

"Δρόμοι ρεκλάμα,
φωνές και κλάμα.
Κορμιά κοράλλια
καρδιές σμπαράλια..

Πόρτες κλεισμένες
ματιές σβησμένες
Μάτια θλιμμένα,
χείλη βαμμένα...."

Η συνέχεια εδώ.....: http://perakis.blogspot.com/2009/10/t.html

Tρικυμία εν κρανίω...

"Φεύγουν γοργά οι νύχτες,
άσκοπα χαράζουν σημάδια στο χώμα
όπως χαράζει η λεπίδα το κορμί..

Κόκκινα τα σύμβολα
της προηγηθείσης νύχτας,
και στο ξημέρωμα,
τ' αποκαϊδια δωροδοκούν το γαλάζιο..
H μέρα ορφάνεψε από ανάσες
και οι χρόνος σταματημένος στο τίποτα..."

Η συνέχεια εκεί: http://perakis.blogspot.com/2009/10/blog-post_22.html

"Χθες το βράδυ ήμουν κι εγώ εκεί..

Ήμουν εκεί..
Που οι γεμάτες λέξεις,
σαν ώριμα σταφύλια κρέμονταν,
που τα νοήματα εκτοπίζονταν
έξω από τα όρια των φαινομένων,
που τα χαμόγελα ταξίδευαν αδιατάραχτα,
απ'τις απαλές επιφάσεις των χειλιών σου,
μέχρι τους ανοιχτούς φεγγίτες της ψυχής σου.."

Χαρισμένο στην Χριστίνα και τον Αντώνη, Αγαπημένους φίλους που ένωσαν τις ζωές τους...

Να ζήσετε!!!!

Η Συνέχεια εκεί..: http://perakis.blogspot.com/2009/10/blog-post_13.html

Μικροί Επαναστάτες....

"Πίσω από ψεύτικα χαμόγελα και λέξεις,
ξέχασες πια τι πρέπει να διαλέξεις.
Ψυχής γεμίσματα με όμορφες εικόνες,
ή λάθρα όνειρα και παγερούς χειμώνες;
-
Σκαλίζοντας ενθύμια, στον τελειωμό της μέρας
μια σελίδα ξέφυγε, την πήρε ο αγέρας,
θολά τα πρώτα γράμματα, σβησμένα απο τον χρόνο,
καρδιάς γλυκά σκιρτίματα, τα κοίταξα με τρόμο..."

Η Συνέχεια εκεί..:http://perakis.blogspot.com/2009/10/blog-post.html

Να είσαι καλά Νίκο μου και να γράφεις πάντα τόσο όμορφα!!!!!!!

Χίλια Κομάτια στους Ανέμους...

Πέρασα τους χρόνους μου
σκορπίζοντας χαμόγελα,
κρατώντας αμάραντες ελπίδες,
ρίχνοντας μετέωρα βλέμματα
στις απέραντες στέπες της ψυχής σου...

Υφαίνοντας ιστούς μεγαλοπρεπείς,
χαράζοντας αρχικά στα δένδρα,
εξηγώντας ξεθωριασμένα όνειρα,
πίνοντας ξεχασμένα δάκρυα...

Η συνέχεια εδώ: http://perakis.blogspot.com/2009/09/blog-post.html

Ένα μισοτελειωμένο Ποίημα...

"Άφησα μισοτελειωμένο ένα ποίημα,
να μην διακρίνεται,
πίσω από τις λυπημένες του λέξεις
ο πόνος που διαπερνά το κορμί μου
σαν τα χέρια μου γλυστρούν
στο αλάβαστρο του ιδεατού σου κορμιού,
όπως χάνονται και τα χνάρια μου στο χιόνι...."

Η συνέχεια εδώ: http://perakis.blogspot.com/2008/08/blog-post.html